Oudehorne – Tussen de bomen bij Oudehorne speelt zich een verdrietig tafereel af.
Onlangs zijn er eenden, kippen en twee hangbuikzwijnen — Knorrie en Miss Piggy — gedumpt in het bos. Buurtbewoners Annemieke Hupsel (76) en haar vriendin en buurvrouw Dodi Apeldoorn (75) trokken zich het lot van de dieren aan. Sindsdien zorgen ze met toewijding voor de achtergelaten dieren.
“Ik maak me zorgen, dat is zacht uitgedrukt,” zegt Annemieke zichtbaar geëmotioneerd. “Er worden hier dieren gedumpt, wat me veel doet. Ik word er verdrietig van. Waarom zoeken mensen geen goed adres voor hun dier? Alle instanties zeggen niets te kunnen doen. Ik heb er geen woorden voor.”
De bewoners aan de Kiekenberg zijn boos over wat er gebeurt. “Mijn dierenhart huilt een beetje,” vervolgt Annemieke. “Je moet een dier als een mens behandelen. Maar sommige mensen dumpen ze gewoon. Knorrie zit nu in mijn achtertuin. Hij krijgt op tijd zijn natje en droogje. Het opvallende is dat hij tam is en makkelijk benaderbaar.”
Knorrie heeft inmiddels een speciaal plekje in haar hart veroverd. “Je leert zo’n dier kennen. Mijn hond vindt Knorrie zelfs leuk; hij daagt hem uit om te spelen, maar daar reageert hij niet op,” glimlacht ze. De eenden komen inmiddels vanzelf op haar af. “Ze weten dat ze eten krijgen. Ze hebben behoorlijk honger.”
Samen met Dodi zorgt Annemieke ervoor dat de dieren niets tekortkomen. “Soms is Knorrie even op pad en kan ik hem niet vinden,” vertelt ze. “Maar meestal ligt hij hier lekker te slapen.”
Met een bakje voer in haar hand loopt ze naar hem toe. “Hij eet zo uit je hand,” zegt Annemieke liefdevol. “Leuk hè?” vult Dodi aan. “Hij is gewoon schattig van lelijkheid.”
Toch blijft de zorg groot. Wat moet er met de dieren gebeuren? Wie neemt de verantwoordelijkheid? Voorlopig blijft Knorrie veilig bij Annemieke, in afwachting van een oplossing.
Ondanks alles blijft ze genieten van haar omgeving. “We hebben hier in Oudehorne zoveel rust. Ik kom oorspronkelijk uit Utrecht, maar als ik nu naar huis rijd, voel ik me gelukkig. Friesland betekent veel voor mij. Na 24 jaar voelt het hier als thuis.”
