Bolsward – In de vroege ochtend van 22 december 1943 werd de Amerikaanse bommenwerper ‘Snowgoes’ B24 boven een weiland aan de Cnossenlaan in Bolsward uit de lucht geschoten.
De tien bemanningsleden, waaronder de 23-jarige George H. Entzminger, verloren hun leven bij de crash. Entzminger, die als gunnery-sergeant en ingenieur diende raakten samen met zijn collega’s onderbelicht in de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog. Maar het verhaal van hun moed leeft voort, zowel in de verhalen van lokale bewoners als in de herinneringen van de nabestaanden.
Bolswarder Tonny Witteveen (65) heeft een bijzondere band met het verhaal over de neergestorte bommenwerper. Zijn familiegrond ligt dicht bij de plek waar de ‘Snowgoes’ neerkwam. “De verhalen van mijn vader Henk Witteveen, die het neerhalen van de bommenwerper heeft zien gebeuren, hebben altijd een diepe indruk op me gemaakt,” vertelt Tonny. Het was een onderwerp dat de Witteveen-familie jarenlang bezighield. “We gingen vaak met mijn neef Henk het land in en vonden nog steeds overblijfselen van de bommenwerper. Het was voor ons altijd een bijzonder iets.”
Tonny besloot om verder onderzoek te doen naar de crash, wat uiteindelijk leidde tot contact met de familieleden van de bemanning, waaronder die van de piloot. Op 18 december 2025 kreeg Tonny een onverwacht telefoontje. Het was een reisleider die hem informeerde dat een achteroom van George H. Entzminger, de neef van de gesneuvelde soldaat, uit Tulsa – Oklahoma, naar Nederland wilde komen. Het doel: een bezoek aan het oorlogsmonument in Bolsward ter nagedachtenis aan de bemanning van de ‘Snowgoes’. “Het was voor mij een bijzonder moment,” zegt Tonny. Het voelde voor mij echt als een eer. Het is goed om te weten dat het verhaal van de bemanning nog steeds zo leeft. Dat mensen van over de oceaan de moeite om dit eerbetoon te brengen.”
Zaterdag brachten Bill Gifford en zijn vrouw Lana een bezoek aan het monument. “Het was een overweldigende ervaring om het monument van dichtbij mee te bekijken. De verhalen van de overleden bemanning maakten indruk op mij. “Dit is een manier om het verhaal van mijn oom en van de andere bemanningsleden door te geven aan de volgende generatie,” zegt Bill Gifford. “Het is een eer om hier te zijn, op de plek waar mijn oom en zijn vrienden hun leven gaven.” Het bezoek was een emotioneel moment voor Bill. Voor Tonny Witteveen was het een moment van reflectie en dankbaarheid. “Het is goed dat mensen dit komen zien, want het herinnert ons eraan hoeveel moed er werd getoond, niet alleen door de soldaten, maar ook door de families die met de gevolgen moesten leven.”
